نويسنده: amin555

بنام تو که جز نام تو نامي نماند بجاي

اسدالله الغالب علي بن ابيطالب عليه افضل الصلاه و السلام

 خلقتي شگرف از جنس آدمي با نگارستاني از کمال تا به آسمانه وصال .
عقل ادميت متحير است از اين خلقت که دژخيم پارسايش دانست و دوستدار راستين همواره در اتش فراغش بسوخت .. قلمها بر وصفش سالياني ديرينه قلمفرسائي کرده اند انديشمندان کوچک وبزرگ در وصف احوالش متحير مانده اند ؛؛ هر چند برکهنگي تاريخ افزون گشت اما بزرگان انديشمند در کشف الاحوال اين ناب ترين امام تشيع عاجزتر از هر وقت ديگري خستو گري را برگزيده اند .. علماي تسنن از فرط بي علاجي به دامان معرفتش چنگ زده اند هرچند از سفره گسترده اش بهره ها برده اند ليک  نيش دنداني نيز بر دوستدارانش کشيده اند.
 اوست صاحب دوتيغ گران که تيغي به هماورد ميدان نبرد بداشت وتيغي به نبرد باابليس . او هرگز به هر دو رزمگاه پشت نکرد ..
اوست مالک شمشيري که جز او احدي ياراي برافراشتنش نبود. ذوالفقارش انچنان شهرتي درميدانهاي نبرد از آن خود کرده بود  که به هنگام جهاد هنگامه اي هولناک بر روح و روان جنبندگان نبرد مستولي ميشد . دوتيغ شمشيرش در دو رزمگاه ؛ميدان نبرد و ميدان علم و فضيلت انچنان همروني و همسازي ويژه اي داشت که عملا همساني در هردو ميدان براي او وجود نداشت.
چالشگران ميدان علم و ميدان نبرد هرگز به رزمگاهش وارد نميشدند. زهدش شهرت آفاق بود دانسته هايش همواره وتا به کنون از ناب ترين سرمايه هاي بشري بشمار مي آيند . او کسي بود که هر آرمانگرائي را مدهوش فضائل و ومحسنات خود ميکرد . عدالتش زبانزد خلق؛ شجاعتش بي همتا ،علم وفضيلتش اعجازآور ، به هنگام خطابه شنوندگان وحاضرين انچنان خاموش و بي فروغ ميگشتند گو اينکه برجاي ميخکوب شده اند . خطبه هائي اعجاز آور درادبيات عرب از خود بجاي گذارد که تا بکنون نيز احدي از فضلاي عرب قادر به ايراد چنين خطابه هائي نيستند خطبه هائي همچون خطبه بدون نقطه و خطبه بدون الف ..

اسدالله الغالب علي بن ابيطالب جاذبه اش آنچنان بود که دوستدار واقعي اش همواره به عشقش وفادار ميماند ودافعه اش آنچنان منافقان را برجاي خود مينشاند که هرگز جرات بسامدي بر تجاوز در قلمروش را نداشتند.

اسدالله الغالب علي بن ابيطالب هرگز بتي را نپرستيد هرگز دشنامي برزبانش جاري نشد حتي در سهمگين ترين نبردها هرگز خشمگين نشد ؛ هرگز ظلمي از وي بروز نکرد ولو به برداشتن دانه اي ازمنقار يک گنجشک .

نويسنده: amin555

نويسنده: amin555

نويسنده: amin555

نويسنده: amin555

بنام تو که جز نام تو نامي نماند بجاي

سالهاست که ديگر چرکنويسهايم را ورق نميزنم ساکنان مبهوت گشته دوات هنوز سر در گريبان واژگان دارند گوئي؛ ميدانند که هجراني با دلگويه هاي وقت وبي وقت انسانهاي به ظاهر لطيف و مهربان برايشان رقم خورده است ..


کوتاه بود انچه به درازاي تاريخ پنداشته اش بوديم چه گذرا بود رنجي که به عظمت قيامت ميخوانديمش؛؛ آن محنتي که مرگ را همچون ستاره اي درخشان در مقابل چشمانمان به تصوير ميکشيد ؛ جز حماقت و کوته بيني انديشه بي ريشه ما نبود.. هر انچه که بود تنها ريشه  اميال نفساني ما بود ؛ خود بوديم و جز خود نميديديم

چه خرسند بود انسان آنسان که همچون کودکي به خواستگاهش دست مي يافت ؛؛ و چه کودن بود آن دم که ندانسته بناي غم انگيزترين لحظه هاي نيامده اش را بر پيکر الواح نگارستان فرداهاي خود به تصوير ميکشيد.. اري او هرگز نخواهد فهميد که دراوج شادکامي ودر دمادم لحظه هاي غروربرانگيز ارضاء شدنهايش امواج خروشان پيامدها؛ راه را بر پيامبران خوشبختي اش بسته اند..


کونو من الذين يتدبرون في لحظات الرضا ويتاملون علي ما اعطاهم الله و لا يضيعون انفسهم بل علي انفسهم مسئولا


سالهاست که با هر کس همان بوده ايم که او مي بود  اما..............................هرگز درون همه نبوده ايم همچون حباب کف گرفته به درياهاي نيلگون سرک کشيده ايم ليک هرگز........ به دريا نرسيده ايم

مائيم پيامبران پيام نخوانده ؛ رسولان رسالت نيافته ؛ پيک بوده ايم و پيمان نداشته ايم.. به هر جا که قدم گذارده ايم جز خود نديده ايم به هر سامانه اي که امديم بر طبل منيتها کوبيده ايم ؛ لحظه اي درنگ مارا غنيمت بود که صداي پاورچين شعور را در نزديکي مشاعر غبار گرفته خود بشنويم اما نشنيديم آنچه را بايد ميشنيديم

شاعري بود جاهل براشتري سوار
کزين اشتر جز پوستي نمانده بکار
به دشت و کويران همي راندمي
همي اورا رخش عرش خواندمي
به اشتر دادمي يزدان افلاک پاک
زباني رساتر از شاعر سينه چاک
بگفتش گر توشاعري شاهد منم
چو تو يکه تازي؛ ساغر زاهد منم


گاه حتي سگان پوزه بسته نيز رساترين پندها را در برق چشمانشان درون گوشهاي ناشنواي ما به نجوا ميگذارند ..

البته اگر بشنويم

گاه ميتوان در اوج سکوت هستي در نيمه شبهاي سرد بيرون از سرا همان لحظه ايکه خوابي ژرف مشاعرمان را در بر گرفته صدائي آشنا شنيد که ما را سراسيمه به جاده هاي سرد شب ميکشد چو راهنمائي از قفا به نزديکي مرثيه اي اشنا ميبرد ؛ مرثيه اي که از نهان ناله هاي مردي زخمي ز تيغ شادکاميهاي مه گرفته گذشته ها ؛ برپياده روهاي سرد وتاريک بر مي ايد .

در اعماق چشمانش چيزي فراتر از من نهفته است گله اي يا خاطره اي شايد اندرزي که  نميتواند در پوشش واژه ها انرا بسرايد شايد واژه ها نيز همچو خاطراتش غبار نسيان برخود گرفته اند؛؛شايد.
 مي خواهد بگويد ليک نمي داند با اين غريبه از کدامين سخنگان به تاراج رفته خاطراتش بگويد؛؛ از آنچه که در گذشتگانش مي بود ؟ يا از آنچه اورا به بيخود شدنهايش آوار نموده است بنالد؛؛ آوار بود آنچه آوازه ها را بي تامل بر بودنها وخود شدنها مي سرود؛

ايا او ميداند ؟شايد آري شايد نه؛؛ وشايد هردو

او ميداند که نميداند چيستان غريبه هاي شبستانها هنوز اورا مي جويند اما نميداند که ميداند شاعران شاهد شبستانهاي سپيد نيز همسان تنهائيهاي اوبي کس و تنها با سينه اي آشوب زده در انتظار ؛؛؛و بي قرار ؛؛ در جستجوي موعودشان جاده هاي خلوت و سرد را در مي نوردند ؛

ايکاش ميدانست که غريبه هاي خسته از هياهوي سپيده دمان خلوتي را در نهانگاه ارزوهايشان مي جويند؛ بلکه مرحمي را بر جاي جاي تکه هاي به يغما رفته قلبشان بيابند؛ ايکاش ميدانست که اين شبگردان به يغما رفته شبستاني همچو تنهائي او را تجربه کرده اند ؛ شبستاني تنها



تنهاي تنها

و اينسان چه تلخ وشيرين است همنوا شدن بادرد مردي بي کس و تنها ؛؛؛
تنهاي تنها